Article on our Storytelling School

A few weeks ago we received a very nice e-mail from a student who did our intro to storytelling workshop. It touched us quite a bit, and with her permission we place it here (in the original language):

Hoezo grenzen?

De cursus is in Amsterdam. Samen met mijn collegacoachvriendin fiets ik langs het water van het IJ en geniet van de oude glorie. Het oude pakhuis is ingericht als feestruimte. Kelims op de grond en toneellampen aan het plafond. Het ruikt opvallend fris; de deur aan de achterkant staat wagenwijd open om de feestlucht van de avond ervoor uit te laten.

Sahand is uit Iran, Raphael uit Israël. Samen geven zij de cursus storytelling. De twee mannen zijn verhalenvertellers. Direct in het begin weten ze de twaalf mensen van zeven nationaliteiten al mee te nemen in verhalen en spelen. Vertellen is spelen. Spelen met taal, stem, ruimte, gebaren en structuur.

Hun samenwerking borrelt van de energie en liefde voor verhalen. Iedereen wordt enthousiast en de grens van mijn comfortzone begint na de eerste ochtend al aardig te vervagen.

De vertellers verleiden ons namelijk aan de lopende band om iets te doen wat we nog niet eerder hebben gedaan. Voor een enkeling is opstaan en iets vertellen al doodeng; een ander komt speciaal om te leren hoe zij de draad van een verhaal kan vasthouden. En iemand heeft moeite met het verwoorden van iets wat hem raakt. Sahand en Raphael luisteren en observeren. Ze geven het ene voorbeeld na het andere, maken grappen en transformeren problemen naar mogelijkheden. “Iran en Israël..,” zegt mijn vriendin als we in de pauze met een kopje thee zitten, “zijn die niet op voet van oorlog? Ik las net nog in de krant…” Dan ineens zitten we in de politiek. Oorlog, vluchtelingen, Schengen, jij niet, ik wel. Een en al grenzen. Grenzen om te beschermen, grenzen om buiten te sluiten, grenzen om angst onder controle te houden. “Heb jij vandaag iets van grenzen gevoeld?” vraagt mijn vriendin. “Je zou toch denken, een Pool, een Tsjech, een Colombiaan…” Ik schud mijn hoofd. ‘Verhalen werken net als muziek. Uit welke cultuur we ook komen, we herkennen allemaal dezelfde thema’s. Dus wij zijn in wezen grenzeloos. Bovendien reizen we overal heen, spreken we allerlei talen, zijn we nieuwsgierig en dan toch… overal narigheid. Waarom gaat het toch zo verkeerd?’

Dan vertelt mijn vriendin een verhaal over een blinde en een jager. Het gaat over de wereld van de angst en de wereld van de liefde. Ik droom weg op haar magische stem en zie me ineens als André Kuipers boven de aarde zweven. Ik kijk naar beneden en zie de aarde: de enige grens die ik waarneem is tussen land en zee. Verder zie ik een kleurrijke, vibrerende en prachtige planeet. Als ik opkijk zie ik langs haar heen Sahand en Raphael. Ze zijn intens met elkaar in gesprek. Hoezo grens, hun samenwerking is meer dan win-win. Even waan ik me in de hemel. “Hé, Sas, ben je er nog?” Het sprookje is uit.

Saskia Teppema

www.saskiateppema.nl

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s