Time for slow activism?

The web has given us some great tools for activism. Whenever someone sends us an insightful article or video we like it on Facebook and forward it to our friends. Helping a cause is as simple as signing an online petition with a few clicks of a mouse. Or so it would seem. At the Mezrab we can’t help to notice that the more we use these tools of clicktivism and slacktivism, the less we’re actually connecting with the causes we profess to have a connection with.

One of the ideas Mezrab has been grappling with is that of slow but effective and lasting change as done through personal connections. Taking the time to write a person of interest a letter, calling them up, patiently sharing your personal stories and explain why certain ideas and actions have great impact in our lives. It expands on the old Amnesty strategy of writing letters to heads of states and prisons, the same strategy that now doesn’t have the same impact as writing an online letter as well deleting one often requires no more than a single click.

A few weeks ago we took the time to write the Embassy of Indonesia to protest the arrest of an Indonesian man for the mere fact of stating his disbelief in god. Today we write a personal letter to the new Cardinal of Utrecht. For many it would seem like a huge waste of time, sitting down to write a long letter to a person who in all likelihood will never reply, but just imagine the Ambassador or the Cardinal receiving tens or even hundreds of personal letters?

In the United States a civil activist has taken a different approach. He is sending a letter to all people who signed a statement calling for a referendum about gay marriage. He’s sending the letter with his personal mail address and phone number. So far he’s received dozens of reactions and even a single phonecall. Have a look at his campaign: http://thomasson.name/

If you have your own stories of slow activism, share them with us. If you’re inspired to take action, do let us know! For those interested in our mail to the Cardinal, here it is (in Dutch) as sent to: pers@aartsbisdom.nl

Zijne Eminentie,
Met veel interesse heb ik de interviews gelezen die u heeft gegeven aan het Katholiek Nieuwsblad en Nu.nl. Daarin neemt u een zeer moedig standpunt in. U accepteert de gestage en in uw ogen tijdelijke en omkeerbare ontkerkelijking van Nederland. Wat ik echter in uw conclusie mis is een heldere analyse van het waarom. In beide interviews spreekt u enkel van het individualiseren van de samenleving, in het niewsblad zelfs van “radicaal” individualisme.
Ik vind dat, op zijn zachts gezegd, zeer vreemd. In Amsterdam hebben wij sinds acht jaar een cultureel centrum waar verhalenavonden worden georganiseerd. Deze zijn uitgegroeid van maandelijks twee avonden waar 30 personen op afkomen tot wekelijkse avonden met rond de honderd bezoekers. De sfeer is die van een hechte gemeenschap. Jong en oud zit er bij elkaar, er worden verhalen gedeeld over dromen, filosofieen, spiritualiteit en alle andere zaken waar mensen zich mee bezig houden. De avonden worden bezocht door gelovigen en niet gelovigen uit verschillende tradities. De reden waarom deze bezoekers wekelijks naar een vertelavond gaan en niet in de kerk te vinden zijn heeft niets met individualisering te maken, maar het vinden van een gemeenschap met behoud van het individu. Niemand wordt afgerekend op zijn of haar overtuiging en levensvisie. Het zijn ook zeker niet alleen maar onze avonden, maar ook de verschillende andere initiatieven in onze wijk en stad die mij doen concluderen dat onze samenleving zeker niet “gemeenschaps-moe” is.
Om een voorbeeld te geven van wat zulks soort individualiteit betekent geef ik u een voorbeeld uit mijn eigen familie. De nicht van mijn vader was een van de eerste vrouwelijke actrices die in Iran op het podium en voor TV in producties van Shakespear heeft gespeeld. Vandaag de dag vinden wij dat onschuldig en hebben wij er zelfs waardering voor. Destijds is zij door eigen conservatieve leden van de familie voor prostituee uitgemaakt. Ik ben haar zeer erkentelijk dat zij haar “individuele” pad heeft gekozen en zo de deur heeft geopend voor latere artiesten in de familie.
Graag zou ik met alle respect willen vragen, in ieder geval om de ontkerkelijking in ons land beter te begrijpen, om ook over de volgende zaken te peinzen. De meeste mensen accepteren (in ieder geval in de westerse wereld maar tegenwoordig gelukkig ook in een groot deel van de rest van de wereld) de gelijkheid van mannen en vrouwen. Wij accepteren vrouwelijke artsen, rechters, professoren, staatshoofden en in elk ander denkbaar beroep. Het is daarom zeer moeilijk te bevatten dat een instituut in een enkel vlak, die van het spiritueel leiderschap, geen vrouwen toelaat. Tevens zijn er veel cijfers dat overtuigde katholieken niet alleen het gebruik door anderen van voorbehoedsmiddelen accepteren, maar er zelf ook gebruik van maken. U zult het met mij eens zijn dat het niet waarschijnlijk is dat sexuele onthouding de enige reden is waarom in Katholiek Nederland gezinnen met tien tot twaalf kinderen bijna niet meer voorkomen. Deze mensen bezien met gruwel het voorbeeld in verschillende Afrikaanse landen waar een tekort aan voorbehoedsmiddelen (en informatie daaromtrent), mede door toedoen van de kerk niet alleen een bevolkingsexplosie in de hand werkt, maar ook niet helpt in het bestrijden van de vernietigende aidsepidemie.
Als laatste wil ik u wijzen op een van de belangrijkste redenen waarom ik en velen met mij Nederland tot een lichtend voorbeeld van de ontwikkelde landen zie: de acceptatie van homosexuelen als volwaardige burgers met recht op voldoening in liefde en sexualiteit. Studie op studie heeft getoond dat homosexuelen en lesbiennes niet “bekeerd” kunnen worden maar in het hoogste geval hun sexualiteit kunnen ontkennen ten koste van een gezond liefdesleven. Het is dan ook niet “radicale” individualisering die iemand de kerk doet verlaten als deze persoon te horen krijgt dat zijn of haar persoonlijke gevoelens rond liefde en sexualiteit een zonde zijn.
In de traditie van de door ons opgebouwde gemeenschap veroordeel ik niet uw standpunten rond deze zaken. Ik wil u enkel de middelen reiken om de twijfelaars en kerkverlaters te begrijpen.
Met warme groet,
Sahand Sahebdivani
Cultureel Centrum Mezrab
Advertisements

4 thoughts on “Time for slow activism?

  1. Argh, for some stupid reason WordPress keeps messing up the formatting of posts. Apologies for the big block of text again. We hope to resolve this soon.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s